İsmail TANIL

            TRT 1’de yayınlanan “Akşam Sefası” programına tesaduf ettim bu gece ve başından ayrılmadan yaklaşık iki buçuk saat boyunca kısa notlar da alarak yayını takip ettim. Yayın başlarken bu programın konuguna ozel halinin nasıl ilerleyebilecegi hakkında bir çok tahminim vardı ancak bu tahminler bile yayın bitiminde yuzumde olusan hayret ifadesini hafifletmeye yetmedi.

            Program, kendi ekibinin hazırladığı  kırpılmış uşşak faslı ile başladı. Hazırlanılmamış hatta ciddiye alınmamış oldugu her yerinden anlaşılan bir icra vardı ilk bolumde. Eserlere giriş çıkışlar amatör korolarda bile gorulmeyecek kadar kotuydu. Ancak programın mazisini bildigim için hoş karşılayarak dinledim.

            Ardından bir sunum dinledik ve methiyeler dizilerek sahneye, jüri koltuğunda izlemeye alıştığımız “diva”  Sn. Bülent Ersoy geldi. Telaffuzlarını nereden öğrendiğini kestiremediğim bir kaç eski türkçe kelimeyle girişini yaptı. Ardından “elveda” diye yuksek sesle bağırmaya başladı. Bu sozun bir musiki eserinin sözleri olduğunu yaklaşık 2 dakika sonra tum izleyicilerle beraber ancak orkestra esere girdiğinde anlayabildim.

            Ardından sahneye yine radyonun genc sanatçılarından Nusret Yılmaz cagrıldı. Bülent Ersoy hanımefendinin uslubu, halleri bir anda kanımı dondurdu. Arkada bu mesleğe omrunu vermiş değerli sanatçıları goruyorum aynı karede jüri kavgalarından ağzına takılmış bir kaç cumleyle adeta izleyiciye animasyon yapan bir kişi... Ekrana bakıyorum köşede hala trt yazıyor.. Ardından bir Selami Şahin bestesiyle TRT akşam gazinosu yayın akışına devam ediyor.

            Sanhenin önünde bunları izlerken aklım hep arkadaki sanatçılarda. “Neredeyim ben, ne yapıyorum” soruları bazılarının gözlerinden okunuyor. “Diva” bu surecte şefe emirler veriyor, bir kaç kişiyi çağırıp el öptürüyor ekranda iki buçuk saatlik bir saltanat suruyor adeta. Eser okurken arkada ritim sazlar ne olduğunu anlayamıyor. Yorumdaki incelikleri anlayamayışımı kendi bilgisizliğime veriyorum. Ben böyle bir türk müziği dinlememiş olsam da herhangi bir yerde, sonuçta karşımdaki “diva”. Bu cehaletimi gazinoların dönemine yetişememiş olmama veriyorum.

            Bir ara hüzzam bölümüne geçmeye karar verildi ve taksimleri dinlemeye başladık. Kanunda yakından takip ettiğim ve ODTÜ KTMT’lilerin de yakından tanıdığı değerli sanatçı Tahir Aydoğdu, udda yine önemli bir isim Sedat Oytun. Aman diyorum aman! Seçiyor orkestradan bir keman bir de yaylı tanbur, alıyor yanına. Sazlar da 3. Selim döneminde sultanın huzurunda çalar gibi boyunları bükük çalıyorlar “allah allah” nidaları eşliğinde. Gülmekle ağlamak arasında dilim tutulmuş halde izliyorum programı.

            TRT yayın planı 2008 isimli dökümanda hemen göze çarpan bir maddeye ilişiyor gözüm:

            “Geleneksel Türk sanatlarının ve ustalarının tanıtılmasına, bu alanlarda yeni sanatçılar yetiştirilmesinin teşvik edilmesine, Türk folklorunun verilerinden yararlanarak yeni eserlerin ortaya konulmasına yardımcı olunacaktır.”( TRT Genel Yayın Planı, 2008, sayfa 29 ) 

Geleneksel sanatımızın en önemli parçası olan musikimizin şekli bu mudur? Geleneksel musikimizin ustaları hani nerededirler? Bunlar hangi folklorun verileridir?

            “Bırakalım bunu da yapsınlar efendim, siz dinlemeyin” cevabıyla tatmin olamıyorum bir türlü. Abdûlbaki Nasır Dede ile Hamparsum Limonciyan da notayla uğraşmak yerine “çalalım söyleyelim” deyip geçselerdi ne olurdu diye düşünmekten de kendimi alamıyorum.

            ...Saygılarımı Sunuyorum...